Jef Verheyen

1932 (Itegem, België) – 1984 (Apt, Frankrijk)

Jef Verheyen studeerde aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen en aan het Hoger instituut in de klassen schilderen, tekenen en keramiek (bij Olivier Strebelle, 1946-1954). Aan dat instituut leerde hij Dani Franque, zijn latere vrouw, kennen.

In 1954 openden ze samen een keramiekatelier en -winkel, l’Atelier 14, tegenover het Rubenshuis. Vanaf 1956 namen ze met keramiek samen deel aan verscheidene tentoonstellingen en salons in België. Verheyen schilderde meer en meer en reisde naar Italië (Milaan) waar hij Piero Manzoni, Roberto Crippa en Lucio Fontana ontmoette. Verheyen was een van de medeoprichters van G-58 Hessenhuis, publiceerde Essentialisme en werkte in Antwerpen met o.a. Paul De Vree en Englebert Van Anderlecht aan de Nieuwe Vlaamse School. Met Van Anderlecht schilderde hij een reeks van tien schilderijen, Ni l’un ni l’autre. Hij leerde in het Hessenhuis Günther Uecker kennen en vanaf het begin van de jaren zestig nam hij deel aan de talrijke ZERO-tentoonstellingen. Jef Verheyen werkte samen met de ZERO-leden en speelde een belangrijke rol als contactpersoon van de groep en de kunstenaars in België. In 1974 vestigde Verheyen zich met zijn gezin in het zuiden van Frankrijk. Er kwamen retrospectieve tentoonstellingen in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten en in Genève. Begin jaren tachtig publiceerde hij gravures met teksten van Ivo Michiels en Guy Vaes.